Incoterms w praktyce: Koszt, ubezpieczenie i fracht (CIF)
Od stycznia 2020 r. obowiązują warunki Incoterms 2020. Incoterms są aktualizowane co dziesięć lat.
Możesz przeczytać więcej o najważniejszych zmianach w porównaniu z Incoterms 2010 w jednym z naszych wcześniejszych wpisów z serii o Incoterms. Incoterms, które omówiliśmy do tej pory, były warunkami mającymi zastosowanie do wszystkich rodzajów transportu: drogowego, kolejowego, wodnego i lotniczego. Incoterm opisany w tym wpisie dotyczy wyłącznie transportu wodnego: Cost, Insurance and Freight (CIF) – Koszt, Ubezpieczenie i Fracht.
Kiedy towary są kupowane lub sprzedawane zgodnie z zasadami CIF, oznacza to, że sprzedający jest odpowiedzialny za dostarczenie towarów na statek, załadowanie ich na pokład oraz ubezpieczenie przesyłki do momentu dotarcia do portu przeznaczenia. Ubezpieczenie to opiera się na minimalnym zakresie ochrony, obejmującym wartość handlową produktu plus 10%. Sprzedający odpowiada również za dokumentację eksportową i ewentualne licencje eksportowe oraz wszelkie inspekcje związane z towarem.
Warunki CIF są najczęściej stosowane w przypadku ładunków masowych, ropy naftowej i towarów ponadgabarytowych.
Ryzyko i koszty dla sprzedającego
Sprzedający jest odpowiedzialny za zorganizowanie i opłacenie transportu do portu przeznaczenia. Odpowiada również za wszystkie formalności eksportowe. Choć sprzedający pokrywa koszty transportu i ubezpieczenia do portu przeznaczenia, ryzyko związane z towarem przechodzi na kupującego w momencie załadunku na statek. Sprzedający ponosi wszystkie koszty związane z eksportem towaru z kraju pochodzenia.
Ryzyko i koszty dla kupującego
Ryzyko związane z przesyłką przechodzi na kupującego w momencie załadunku na statek. Kupujący jest odpowiedzialny za rozładunek towarów w porcie przeznaczenia, a także za dalszy transport do miejsca docelowego. Wszelkie koszty rozładunku oraz dalszego transportu na terenie kraju przeznaczenia ponosi kupujący. Kupujący odpowiada również za koszty i procedury związane z importem towaru.
Potencjalne problemy po stronie sprzedającego
Ponieważ ryzyko przechodzi na kupującego po załadunku towaru na statek, ryzyko sprzedającego jest stosunkowo niewielkie. Do momentu załadunku to sprzedający odpowiada za ewentualne straty lub uszkodzenia.
Potencjalne problemy po stronie kupującego
Kupujący organizuje jedynie rozładunek oraz dalszy transport. Większość kosztów pozostaje pod kontrolą sprzedającego, przez co istnieje ryzyko zawyżania stawek. Sprzedający może również wybierać opcje transportu droższe niż te, na które zdecydowałby się kupujący.
Zastosowanie Cost, Insurance and Freight (CIF)
CIF może być stosowany w transporcie wodnym – zarówno morskim, jak i śródlądowym. Używa się go głównie w przypadku ładunków masowych, ropy i towarów ponadgabarytowych. CIF powinien być stosowany w sytuacjach, gdy sprzedający ma bezpośredni dostęp do statku w celu załadunku. W przypadku towarów kontenerowych lepszym rozwiązaniem jest CIP (Carriage and Insurance Paid).
CIF w ramach Incoterms 2020
Nowe Incoterms 2020, opublikowane przez ICC na początku roku, są już w użyciu. Incoterms 2010, opisane w naszym wcześniejszym wpisie, pozostają ważne – o ile obie strony się na nie zgadzają. W ramach Incoterms 2020 nie wprowadzono żadnych zmian dotyczących warunków Cost, Insurance and Freight (CIF).
Jeśli masz pytania dotyczące CIF lub innych Incoterms, skontaktuj się z jednym z naszych ekspertów.
